من و این اتاق تهی
صیغهی برادری خواندهایم
از قاب بی پرنده
چشماندازم شده
رویش آپارتمان
با هوای سربی
فردا
با پس ماندهی کلمات
در باغچهی جعبهایام
گُلهای پلاستیکی
می کارم
بی کلام رفتی حالا به هر زنگی هزار راه می رود دلم
پستهای معروف از این وبلاگ
لالایی
هر شب اخبار لالائی می گوید برای دستشویی بیدار می شوم تلویزیون و چراغ بالای سرم همچنان روشن است برای دیدن فیلم کانالها را پس و پیش می کنم غُر زنان به اتاق مطالعه پناه می برم با صدای زاغچه ، کال شدن روز ، مثل دزد کلید را در قفل آرام می چرخانم سنگک به دست که بر می گردم می گوید : باز رفتی شاطر را بیدار کردی! با این نان فَتیر و خمیر می شود جِرز دیوار را بندکشی کرد ... دیریست می دانم سکوت بهترین سلاح ست
نظرات
ارسال یک نظر